Het weeshuis

Zaterdag togen wij op onze fiets van het hotel dwars door Phnom Penh naar het weeshuis. Dit bleek een verbouwd woonhuis te zijn, omringd door een hoge muur met een bewaker om de kinderen te beschermen. Binnen de muur werden we verwelkomd door Chris Merrit, een Amerikaanse vrijwilliger die zich al ruim anderhalf jaar inzet voor het weeshuis, als adviseur van de (jonge) weeshuisdirecteur Suon Socheat.
Hij gaf ons een rondleiding door het huis, waarbij we een indruk kregen van de dagelijkse gang van zaken en kennismaakten met een deel van de kinderen en de staf. In het huis en het daaraan vast gebouwde bijgebouw zijn drie kamers voor de jongens en drie kamers voor de meisjes, op leeftijd bij elkaar gegroepeerd. De kinderen slapen met z’n drieën op een matras. De matrassen worden overdag aan de kant geschoven om ruimte te maken. Naast de (slaap)kamers zijn er een paar eenvoudige badkamertjes, een schoollokaal, een computerlokaal, naairuimte (om te leren naaien), kantoor, keuken, peuterkamer en vergaderkamer. Op een overdekte ruimte op het dak wordt muziekles gegeven en een grote overdekte ruimte in de tuin dient als eetkamer. De kinderen zijn enkele maanden geleden verhuisd naar dit huis. En dus zagen we tijdens ons verblijf een braakliggend stuk grond veranderen in een moestuin en werden extra overkappingen op het bijgebouw bevestigd om de felle regenbuien goed buiten te houden.

De eetruimte, die als grootste overdekte ruimte ook dient voor alle gezamenlijke bijeenkomsten.

Wat doen de kinderen

Tijdens de week dat wij in het weeshuis waren, hadden we soms moeite sommige kinderen te fotograferen, vanwege hun drukke schema. De jongere kinderen gaan een halve dag naar de Khmer-school in de buurt (lager en middelbaar onderwijs); een aantal ’s ochtend en een aantal ‘s middags. De meeste kinderen in Cambodja gaan maar een dagdeel naar school, omdat er niet genoeg onderwijzers en ruimtes zijn om alle kinderen een hele dag les te geven.
Om dit onderwijs aan te vullen gaan een aantal van die iets oudere kinderen van het NFC naar een vervolgopleiding die door een Franse organisatie is opgezet en gaan nog meer kinderen ’s avonds naar Engelse les (beide particulier onderwijs). Daarnaast zijn we op bezoek geweest bij enkele kinderen die praktijkonderwijs krijgen op een kookschool, bij een kapper en in een naaiatelier.
Het doel van de school is de kinderen zoveel bagage mee te geven dat ze zichzelf op een goede manier kunnen onderhouden. Vandaar dat er ook nog een aantal oudere kinderen zit, die nog niet zodanig zijn opgeleid dat ze zelfstandig kunnen leven.

Lagere Khmerschool

Kookles

Een keer per week, op zondag, kijken de kinderen TV in de eetruimte.

Onze ervaring

We zijn lange dagen in de weer geweest om van ieder kind voldoende mooie foto’s te hebben en ze ook nog zo te ordenen, dat we er hier thuis uit zouden komen. Vermoeiend maar o zo leuk. Want de kinderen waren vrolijk van aard, ontzettend lief voor elkaar (de ouderen zorgen voor de kleintjes) en erg open naar ons toe. Ze vormen samen een grote familie. Het was erg inspirerend om te zien hoe het NFC voor hen een thuis is, waar ze enorm gestimuleerd worden zich te ontwikkelen tot zelfstandige volwassenen. Door scholing, maar ook muziekles, het maken van beeldende kunst, het meedraaien in het huishouden en het aanleren van verantwoordelijkheidsgevoel.
Na ruim een week foto’s te hebben gemaakt, zijn we twee weken rondgetrokken in Cambodja. Vervolgens kwamen we terug in Phnom Penh, waar we nog een dag terug gingen naar het weeshuis om afscheid te nemen. Die dag werd het huis ingewijd tijdens een boeddhistische ceremonie. Erg bijzonder. Maar nog leuker was het optreden dat vervolgens speciaal voor ons werd opgevoerd. Eerst voerden een aantal kinderen een traditionele Khmerdans uit, begeleid door anderen op traditionele instrumenten. Daarna werden we verrast door een stel jongens die voor ons (en de andere kinderen) hun breakdance capriolen uithaalden. Vooral de kleinste jongens maakten daarbij indruk.

Khmerdans

Het was voor ons een bijzondere ervaring: erg inspirerend en ook hoopvol om te zien hoe het weeshuis in staat is een veilig, warm en stimulerend thuis te bieden aan 62 anders weerloze kinderen. Met onze foto’s hopen wij een kleine bijdrage te leveren aan hun zelfvertrouwen.
 
M.vr.gr.
 
Pauline