Vrijdag 22 februari

Het was dan eindelijk zo ver. Twee weken hadden we hard gewerkt om nu te vertrekken richting Zuid Afrika. Vantevoren hadden we al 6 dozen met spullen verstuurd en nu met 48 kilo ruimbagage en 20 kilo handbagage konden we vertrekken.

Zaterdag 23 februari

Na een nachtje in Johannesburg geslapen te hebben, vertrokken we de volgende ochtend met een binnenlandse vlucht naar Kaapstad. Daar werden we opgehaald door een paar vrijwilligers die ons naar het kinderhuis in Durbanville brachten. De eerste dag was nog een beetje onwennig. We wisten niet goed waar we moesten beginnen en de kinderen wisten ook nog niet wie wij waren. ’s Avonds hebben we een voorstelrondje gehad langs alle huizen, zodat we de volgende dag gelijk konden gaan beginnen.

Zondag 24 februari

En we hebben het geweten dat we vandaag konden beginnen. We hadden nog geen stap buiten ons huisje gezet met onze camera’s en we werden belaagd door kinderen die op de foto wilden. Wat een enthousiasme. Er werden heel veel verschillende poses aangenomen, alsof ze zo uit een modeblaadje waren weg gelopen.
 
Het is ook grappig om te zien hoe verschillend de kinderen er mee omgaan. Sommige willen in allemaal verschillende poses en met al hun vriendjes, maar van sommige hebben we nog geen 1 foto. Die weten zich goed te verbergen.
Na ongeveer 2 uur fotograferen en 300!!! foto’s verder, vonden we het wel even leuk geweest. We hebben alle foto’s op de computer gezet en toen kon het feest beginnen. Hoe weten we nu wie wie is. Toen alles op de computer stond, zijn we nog maar even naar buiten gelopen met de laptop en hebben we aan 1 van de vrijwilligers gevraagd of hij even wilde helpen. Dat ging een stuk beter. Maar ondertussen waren we ook omringd met allemaal kinderen die hun foto’s nog even wilden zien. Nadat we ongeveer van elk 1 kind 1 foto in het goede mapje hadden gezet, zijn we binnen verder gegaan. Het duurde echt nog vreselijk lang voordat we dat voor elkaar hadden. Daar hebben we ons toch wel een beetje op verkeken. Na even geluncht te hebben en de rest van de foto’s gesorteerd te hebben, zijn we toch nog maar even naar buiten gegaan om een nieuwe fotosessie te maken. Na iets meer dan een uur, maar weer naar binnen gegaan en de foto’s op de computer gezet. We zaten nu al op 610 foto’s!!!!

Het was een lange en vermoeiende dag, maar we zijn blij dat we al zo zijn opgeschoten!

Maandag 25 februari tot vrijdag 29 februari

Overdag zijn de kinderen naar school en dat geeft ons steeds de gelegenheid om ’s ochtends de foto’s van de dag daarvoor te verwerken. Na een paar dagen beginnen we de kinderen wat meer te herkennen en kunnen we zonder hulp de foto’s in de goede mapjes doen op de computer. Maar het blijft nog steeds heel veel werk. Helemaal als je 9 kinderen op de foto hebt, dat betekent 9x archiveren. Hoe verder de week vordert hoe gestructureerder we worden. We fotograferen niet alleen meer de kinderen die het hardst naar ons toe komen rennen, maar gaan lijsten maken met welke kinderen we nog moeten en hoeveel foto’s we nog van ze moeten maken. Met hulp van de andere kinderen weten we zo de meeste kinderen te vinden en genoeg foto’s van ze te krijgen. Ook het maken van de groepsfoto (ongeveer 2 per avond) helpt goed. We hebben dan gelijk alle kinderen van dat huis die we ook op hun bed fotograferen. Leuk om in hun boekje te doen. Vooral de jongens beginnen nu ook wat meer los te komen en weten ons later in de week ook steeds meer te vinden. 

Halverwege de week worden ook alvast de eerste foto’s afgedrukt. Dat is ook nog een hele uitzoekklus. Welke foto print je van welk kind. We hebben besloten om er 12 van elk kind af te drukken. Daar komt dan nog een groepsfoto van het huis bij, een foto van het logo van het tehuis en een foto van ons.

Aan het eind van de week, zijn we bijna waar we willen zijn, maar het heeft ons veel moeite en tijd gekost om zover te komen. Het blijkt ook dat we nog steeds niet van alle kinderen foto’s hebben, maar na navraag blijken die kinderen of doordeweeks niet in het tehuis te zijn, al weg zijn of echt niet te willen. Daar hebben we ons dus maar bij neergelegd, tijd om hier achter aan te rennen hebben we toch ook niet.

Op vrijdag hebben we de laatste foto’s weggebracht die we willen afdrukken. Nu hebben we zo goed als alles. Er moeten nog wel redelijk wat groepsfoto’s gemaakt worden, maar dat gaan we volgende week doen. De eerste foto’s die we hebben afgedrukt, hebben we ook al in de boekjes geplakt, het begint er al echt leuk uit te zien.

Wij gaan er even 3 dagen tussenuit om een safari te gaan doen. We merken allebei dat het ook goed is om even weg te zijn uit het kindertehuis. Al het werk geeft ons vreselijk veel voldoening, maar kost ons ook veel energie. Niet alleen de kinderen vragen heel veel aandacht, maar het harde werken overdag vraagt ook veel van ons. Maar we mogen 3 dagen even ontspannen. En in plaats van foto’s van kinderen, maken we nu gewoon even foto’s van dieren.

Dinsdag 4 maart

Vandaag konden we weer met vernieuwde energie aan de slag. We kregen ook te horen dat onze vlucht van vrijdag al veel te vol zat (we vliegen op standby basis), dus we besloten een dag eerder terug te gaan. Al het werk dat we in 3 dagen nog moesten doen, moest nu in 2 dagen. En dat hebben we geweten. Meer dan 1000 foto’s moesten nog ingeplakt worden, de workshops met de kinderen moesten nog voorbereid en uitgevoerd worden en we moesten nog wat foto’s maken, die ook nog afgedrukt moesten worden. Maar wederom hebben de kinderen ons, onbewust, de energie gegeven die we nodig hadden. Ongelofelijk hoe enthousiast ze zijn. Aangezien het steeds dichterbij komt dat ze hun eigen boekje in handen krijgen, hoe vaker ze vragen wanneer ze hun foto’s te zien krijgen.

We zijn dinsdag heel hard bezig geweest met foto’s inplakken. Een half uur voordat we met de eerste workshop moesten beginnen, waren alle foto’s voor die workshop ingeplakt. Snel alle spullen klaar gelegd die we meegenomen hadden uit Nederland. De voorbeeldjes lagen ook al klaar, dus we waren klaar voor de kinderen. Het bleef toch spannend hoe de kinderen er op zouden reageren en of ze wel zouden begrijpen wat precies de bedoeling was. Maar het ging heel erg goed. De eerste groep (voornamelijk jongens) waren vrij snel klaar en hadden het al redelijk snel gezien. Toch hebben ze heel erg hun best gedaan om er een mooi boekje van te maken. 

Tussen de twee groepen door, nog snel de boekjes voor de 2de workshop geplakt. De lijm was nog maar net droog, toen de kinderen alweer voor onze neus stonden. Deze tweede groep moesten we op een gegeven moment echt de deur uit zetten. Ze bleven maar door gaan! Maar er zaten echt hele mooie boekjes bij. En als je de blije gezichten van de kinderen ziet, weet je ook waarom je zo hard hebt gewerkt. Dat maakt alles weer goed.

Wel bleek dat we van 1 meisje 2 boekjes hadden gemaakt. Maar ja als ze de ene dag lang stijl haar hebt en die dag daarna kort haar met krulletjes, wordt het toch wel lastig. Maar… dat betekende ook dat we van 1 meisje geen foto’s hadden. Omdat ze wel heel teleurgesteld keek, heeft Jenny daar nog snel 12 foto’s van gemaakt, zodat die die dag daarna afgedrukt konden worden en ze ’s avonds haar boekje kon maken.

Woensdag was zo’n zelfde dag. Maar het is ongelofelijk, maar alles is op tijd afgekomen. En ook vandaag weer heel veel enthousiaste en blije kinderen. Toen ik vroeg aan een meisje “do you like your photobook?”, zei ze “No, i don’t like it …. I LOVE IT!!”. En dat met een heel blij gezicht. Dan smelt je toch wel een beetje en weet je waar je het voor doet. 

’s Avonds zijn we nog alle huizen langs gegaan om de kinderen gedag te zeggen. ’s Middags hadden we al van een paar bedankkaartjes gekregen, heeeeel veel knuffels en bedankjes. ’s Avonds kwamen er nog meer bedankjes en knuffels bij. Ze waren allemaal zo gelukkig met hun boekjes en de foto’s. Het afscheid viel soms toch wel een beetje zwaar. Ondanks dat je niet heel dichtbij de kinderen komt, ga je je toch hechten aan ze. En nu moesten we alweer naar huis. Nadat we sommige kinderen blij hadden gemaakt met een knuffel en iedereen met een potlood en ballon, was het echt afgelopen.

De volgende morgen vertrokken we met een heel voldaan gevoel. De meeste mensen van het bestuur ook nog gedag gezegd en die waren ook heel blij met alles wat we gedaan hadden.

De laatste dag hebben we nog een beetje van de omgeving van Kaapstad kunnen genieten voordat we weer met het vliegtuig (via Johannesburg) naar Amsterdam vertrokken.

En dan alweer thuis...

Thuis gekomen, hadden we nog wel even de tijd nodig om alles te verwerken. We hadden zo veel gedaan en meegemaakt in 2 weken, dat was ongelofelijk. Achteraf hadden we wel iets minder kinderen dan 71 moeten fotograferen, want dit was echt te veel. De creativiteit die we in de foto’s hebben kunnen leggen, is daardoor minder geworden. Niet dat het voor de kinderen iets uitmaakt, want die willen alleen maar heel graag foto’s waar ze op staan, samen met hun vriendjes.

Maar we kijken met een heel goed gevoel terug op de tijd die we daar hebben gehad. Voor ons was het een klein gebaar, maar voor de kinderen heel groot en belangrijk. We zijn heel blij dat we dit voor deze kinderen hebben kunnen doen.