Dag 1, 2 december

Thamsanqa is een project dat bestaat uit 3 huizen. Twee jaar geleden overleed Cheeza Thamsanqa aan de gevolgen van AIDS. Thamsanqa is naar hem vernoemd. Het project bestaat uit drie huizen in Motherwell, een township bij Port Elizabeth. Per huisje zorgt een huismoeder voor zes tot acht kinderen, variërend van tien maanden tot achttien jaar oud. De meeste hebben geen ouders meer. Sommigen woonden op straat, zijn mishandeld of misbruikt. Een aantal is HIV positief. Allemaal houden ze van lachen. Ze zijn beleefd, sommigen verlegen, anderen bijdehand. En ze hebben geluk. Thamsanqa wordt gerund door Tia, de lokale moeder Teresa. Inmiddels 71 jaar oud, maar niet te stoppen. Steeds koopt ze huizen, knapt ze op en tovert ze om tot een onderdak voor kinderen die hulp nodig hebben
Vandaag voor het eerst naar het weeshuis. Was een mooie ervaring. De kinderen kwamen gelijk op ons af en we kregen van sommige dikke knuffels. De Township in “Motherwell” was wel even heel bijzonder om te zien. Allemaal kleine huisjes naast elkaar en veel rommel eromheen. Echte armoe hier, veel mensen die in een kleine ruimte samenwonen. Het weeshuis heeft als huismoeder Julia. Best raar om bij iemand in huis te komen en gewoon je gang te gaan. Hier hebben de huismoeders ook best moeite mee, zou ik ook zelf moeite mee hebben, vreemde mensen in mijn huis. En we zijn ook pas het 2e groepje vrijwilligers in dit project. Julia was vandaag niet aanwezig en de kinderen waren dus alleen. De oudste daar is net 16 geworden en de jongste is 3. Dat is Julia haar eigen dochtertje en Julia is weer de dochter van Maureen, de huismoeder van het andere huis. Huis was wel echt een rommeltje, overal lagen kleren, maar dat komt omdat ze nog geen kasten hebben om het in op te ruimen. Dat willen ze met het sponsorgeld gaan kopen. Ook was de kleding van de kinderen erg vies, dragen dat gewoon echt een paar dagen en als het veel op de grond ligt wordt het er ook niet schoner op. Wel zijn de kids goed opgevoed, als ze iets knoeiden pakten ze gelijk de zwabber om het schoon te maken. Dat ding is echt heel vies, maar het gaat om het idee.

We hebben met de kinderen gespeeld, voorgelezen en taart gegeten voor de oudste zijn verjaardag. 1 jongetje is heel afstandelijk, viel me gelijk op omdat hij de enige was die wegdraaide voor de camera. De rest vind het super om op de foto te gaan en gingen steeds poseren. Gelukkig ook mijn telelens bij me, zodat ze minder doorhebben dat ze op de foto gaan. Na een paar uur toch het jongetje op de foto gekregen en breed lachend ook. Met wat spelen en praten kom je hier echt een eind. Ze vinden het allemaal fantastisch dat ze een eigen  fotoalbum krijgen, heb ze verteld wat ik voor ze kom doen en vinden het fantastisch. Hoop wel dat ze er een beetje zuinig mee om gaan, want hier verdwijnt nog weleens wat of raakt gewoon kwijt. Ze staan nu al de hele tijd naast me om de foto’s te bekijken op het schermpje, dus fotoalbums gaan ze zeker super vinden. De taal is soms wel moeilijk, ze spreken hier Zulu en alleen de oudsten spreken gebrekkig Engels. Soms is er een aan het huilen of zo of is helemaal in trance, dan zou je zo graag willen weten wat er in zo’n hoofdje omgaat. In het begin liepen de kleintjes met een boog om je heen, maar na een uur of 2 ploffen ze op je schoot om met je te knuffelen en spelen. Je merkt ook dat de kinderen echt voor elkaar zorgen, letten op elkaar, spelen samen, zo mooi om te zien.

Dag 2, 3 december

Vandaag waren we bij het huis van Florance. Hier wonen 7 meiden in de leeftijd van 6 tot 14. Florance is een aparte vrouw waar ik niet zoveel hoogte van krijg. Ook hoorde ik dat ze de laatste tijd niet zo goed voor de kinderen zorgde, veel drinkt en ze de kinderen laatst een week alleen heeft gelaten. Ook viel me op dat ze erg lui is en de kinderen constant voor haar laat lopen. Hier wordt ze gelukkig regelmatig op aangesproken.

Ook vandaag werden we weer hartelijk ontvangen en gelijk stonden er een paar kids klaar om op de foto te gaan, zodra ik mijn camera uit mijn tas haalde. Je merkt, zeker bij de stille kinderen, dat ze er los van komen en ze zichzelf mooi gaan vinden. Na elke foto willen ze achterop je schermpje kijken en staan ze elkaar te verdringen om te kijken. Het weer was helaas niet geweldig vandaag, wel warm genoeg voor een T-shirtje, maar de hele dag bewolkt. We hadden we een party  ter gelegenheid van het afscheid van Marloes en Martijn en de verjaardag van Tia en waren de kinderen van Julia’s en Maureen er ook. Het was echt een drukte zoveel mensen in een kleine ruimte, maar wel erg gezellig. Marloes en Martijn hadden pannenkoeken gebakken en dat vonden ze echt geweldig! Was wel moeilijk foto’s maken op dat moment, was echt ff een chaos in huis en bijna geen loopruimte om heen en weer te lopen. Na de pannenkoeken was er chips voor de kinderen. Het stond in schaaltjes op tafel en ze bleven er keurig van af, maar toen er 1 eenmaal pakte was het echt een explosie van kinderen die chips pakten en binnen enkele seconden was alles leeg. Daarna hebben we buiten wat spelletjes gedaan met ze. Peter en Marco kwamen ook nog naar de party en rond 15.00 uur arriveerde Ellen samen met Yvette en haar moeder met de limonade. Tia had taart meegenomen en dus weer met z’n allen naar binnen en taartjes en Jelly eten. Ze hadden allemaal een stukje geschreven voor M&M en Tia en de oudste meiden van elk huis lazen dat voor. Ze zaten echt allemaal zo te smullen van al het lekkers en alles met elkaar delen en hapjes uitwisselen. De Jelly (die had Clare meegenomen) vonden ze niet allemaal even lekker, was echt prachtig om te zien.

Na al het lekkers zijn we buiten oud Hollandse spelletjes gaan doen. Hadden een parcoursje gemaakt, waarbij je eerst met een steen op een lepel moest lopen en daarna zaklopen. Dat vonden ze echt prachtig, vooral de oudsten. Je merkt soms wel dat het best moeilijk is om de oudsten aandacht te geven. Echt spelen met ze kun je niet en het zijn ook pubers. De kleintjes zijn heel makkelijk en die komen zelf wel naar je toe, de ouderen doen dat veel minder en moet je echt iets bedenken om ze mee te laten doen, maar dit vonden ze echt fantastisch. Wel was het binnen 10 min een chaos en hield niemand zich meer aan de spelregels, maar super om die stralende gezichten te zien. Hebben nog lang doorgespeeld met ze en ik heb veel foto’s gemaakt, vandaag 345!

Ze vinden het echt fantastisch om op de foto te gaan en het voelt zo goed om ze net dat kleine beetje extra te geven. Ze reageren er echt goed op en heb zelfs vandaag Mxolisi (het afstandelijke jongetje van gisteren) weer lachend op de foto. Vandaag aan het eind van de dag maakte ik een foto van hem en hij vroeg me zelfs of we samen op de foto gingen. Ik vertelde dit later aan de rest en zij zeiden mij dat het hun zeker 4 weken had gekost om maar een klein beetje met hem in contact te komen en ik heb met hem na 2 dagen al een beetje contact (zeker na het laten zien van de salto foto van gisteren). Dus dat is wel leuk en geeft ook een duidelijk bewijs wat je door middel van foto’s kunt bereiken, maakt echt duidelijk wat mijn doel hier is en voelt heel goed!

Ook is het fantastisch om te zien hoe blij ze zijn met zo weinig. Een dag als vandaag is voor hun echt heel bijzonder en zullen ze nooit meer vergeten.
Vandaag zeker gemerkt dat de kinderen weinig structuur en regels zijn gewend. Iedereen gaat gewoon zijn gang en doet zijn ding. Tis nu wel vakantie hier dus een ander ritme voor de kinderen, maar zo’n chaos als met de chips en het zaklopen zal bij ons niet snel gebeuren. Aan het einde van de middag kwamen er veel mensen thuis van werk in de township en was wel erg leuk om te zien dat ze hier allemaal samenleven. Kinderen samen spelen, oudere kinderen stonden samen te dansen en de dames te praten. Allemaal op straat en heel gezellig!

Dag 3, 4 december

Het was helaas slecht weer dus zaten we bijna de hele dag binnen. Bij Maureen is het echt heel vol in huis. Er wonen daar 11 kinderen, waarvan 1 ook nog een kleintje heeft. Gelukkig waren ze niet allemaal thuis in het begin, waardoor we genoeg aandacht konden geven aan de kinderen die er wel waren.

We hadden het spel dat bij Peter en Daphne ligt meegenomen en ze vonden het prachtig. De oudsten waren er druk mee bezig. Met de kleintjes hebben we puzzeltjes en loco gedaan. Ze leerden snel en met de plaatjes die erop staan was het ook makkelijk om ze een beetje Engels te leren. De 2 jongsten hebben uren mijn haar zitten kammen. Ze maakte het elke x in de war en dan begonnen ze opnieuw. Vonden het prachtig dat lange steile haar.

Later kwam de rest ook thuis en hebben we een aantal groepsfoto's gemaakt. Het was erg mooi om te zien dat toen ik, na het foto’s maken buiten weer naar binnen liep waar alleen Maureen was, dat zij de puzzeltjes van de kinderen aan het maken was. Echt vol concentratie en je zag dat ze ervan genoot.

Dag 7, 8 december

Alweer ruim een week voorbij in dit prachtige land met zijn schitterende natuur en vriendelijke mensen. De tijd gaat veel te snel! En er is veel gebeurd, leuke dingen en minder leuke dingen..
Als vrijwilliger leef je in twee werelden. Aan de ene kant de kinderen met de huismoeders en aan de andere kant het huis waarin we verblijven bij Peter en Daphne. Daar hebben we genoeg te eten en kan ik elke avond achter mijn laptop.

Dan zullen vele zeggen, maar de kinderen hebben het nog niet zo slecht?
Ja, deze kinderen hebben een dak boven hun hoofd en een bed om in te slapen en Ja ze hebben kleren. Maar het is schrijnend om te zien dat ze een oven hebben, maar geen meel om het brood te bakken. Schrijnend om te weten dat er geen wasmachine is in één van de huisjes waarin op dit moment 14 kinderen wonen en ik vermoed dat er veel kleren niet gewassen worden gezien de lucht die uit de slaapkamers komt waar de kleren op een hoop liggen omdat er geen kasten zijn waarin ze in gelegd kunnen worden. Het is schrijnend om de verhalen te horen over hun achtergrond.
Bij sommige kinderen uit zich dat soms in een explosie van woede en verdriet en soms in je terugtrekken op je kamer, die je moet delen met meestal nog drie andere kinderen.

Het is schrijnend  als je met de kinderen aan het spelen bent en je ineens een handje op je arm voelt en een meisje heel verlegen zegt: ik heb honger. Wat doe je dan? Je pakt je rugzak en haalt je eigen boterhammen eruit en deelt het met ze. Het doet je verdriet als je hoort dat één van de huismoeders te horen heeft gekregen dat ze Hiv besmet is. Het enige wat je op dat moment kunt doen is haar vasthouden en een knuffel geven. Woorden zijn niet nodig.

Maar daar tegenover staan ook leuke dingen. Dingen die voor onze kinderen zo heel gewoon zijn, maar hier niet. Een spelletje spelen en puzzelen en kleuren. Ze vinden het heerlijk!
Ze kunnen zich uitleven in muziek en dans, wat we dus ook al vaak hebben gedaan.
Zelfs de jongste  kabouter van de club {15 maanden} heeft het ritme al goed te pakken ! Het is een genot om hem te zien dansen!! Neem een bakje met druiven mee en ze genieten.

Vandaag zijn we weer in het huis van Maureen geweest. Julia was daar ook met alle kinderen, ze hadden daar met z’n allen geslapen die nacht. Wat een drukte in dat huis, zeg, en dan kwamen wij met z’n 5-en daar ook nog bij. Julia wil hier blijven deze maand met alle kinderen, want ze wil graag bij haar moeder zijn. Maar tis veel te druk en de kinderen willen gewoon naar hun eigen huis. Hier is een hele discussie over geweest. Een van de oudere meiden, Ankona, was ook heel dwars vandaag. Maar zij heeft gewoon wat meer ruimte nodig en dat gaat niet als je met 20 mensen in 1 huisje zit. Heb de kinderen de poppenkastpoppen gegeven en ze vonden het prachtig. Eerst speelden de kleintjes ermee, maar later waren het juist de ouderen die er echt verhalen bij gingen maken. Leuk om te zien hoe ze dan weer even kind kunnen zijn. Heb de 2 oudsten een weggooi-camara gegeven en die was binnen 5 min. Vol. Ze hadden er zo’n lol in. Heb ze gelijk weg gebracht, zodat ze morgen de foto’s krijgen.

Dag 9, 10 december

Vandaag was mijn laatste dag met de kids. Best raar hoe je in een korte tijd aan ze gaat hechten en van ze gaat houden. Best moeilijk om ze zo achter te laten, maar gelukkig heb ik ze een klein beetje gelukkiger kunnen maken en krijgen ze over een paar weken hun fotoalbums.

Tis voor mij maar goed dat ik niet te lang blijf hier, want het wordt steeds moeilijker om weg te gaan. De kids hebben mij zoveel gegeven, zonder dat ze zich daar zelf bewust van zijn. Gewoon het zien hoe dankbaar ze zijn met alles en kunnen genieten van hele kleine dingetjes. Was best moeilijk om afscheid te nemen van ze en heb weer de nodige dikke knuffels van ze ontvangen. Ga ze zeker missen als ik terug ben in Nederland.