Zaterdag 20 januari

Vanochtend ontbeten en snel op pad naar Schiphol. Hier stonden Gitta, haar ouders en Kitty op ons te wachten. Na het inchecken nog een kop koffie en vervolgens de douane door.
Na in een paar winkeltjes de laatste benodigdheden te hebben gekocht gingen we, richting pier E18 om te boarden. Aangezien er een lange rij stond besloten we even te wachten. Toen we eindelijk het eerste poortje gepasseerd waren werd gemeld dat er een kapotte intercom aan boord was en dat er niet gevlogen kon worden. Reparatie zou wel even duren, want het onderdeel was niet op Schiphol voorradig.
Al met al duurde het oponthoud niet al te lang en vlogen we met een uur vertraging richting Suriname. Wat een enorme afstand over water.
Na een comfortabele vlucht van 9 uur landen we veilig op J.A. Pengel ofwel Zanderij.

Bij het inzetten van de landing vlogen we over ongerepte stukken tropisch regenwoud met rode bauxietwegen, die als slangen door het landschap liepen. Een prachtig gezicht zo in het laatste avondlicht. In de deuropening van het vliegtuig viel de warme tropenlucht als een warme deken over ons heen en voelden we de eerste spatten regen naar beneden komen. De spatten werden een bui en de bui werd een plensbui. Welkom in de regentijd in Suriname.
In het donker liepen we de trap af het landingsplatform op richting de aankomst hal. Terwijl Gitta op de koffers wachtte ben ik ons geld gaan wisselen bij de bank en konden we door de douane. Bij de uitgang stond een enorme mensenmassa te wachten op familie en vrienden. In alle drukte speurden we de bordjes af en al snel zagen we een bordje met “Kitty, Gitta & Cindy” Hier stonden Iwan en zijn vrouw Ine op ons te wachten. We werden allerhartelijkst welkom geheten in Suriname en meteen werd ons gevraagd waar we nummer drie van ons gezelschap hadden gelaten. Nadat wij vertelden dat Kitty naar Indonesië zou gaan en wat gebakkelei met een jongen die heel graag ons karretje naar de auto wilde brengen, vertrokken we in het pikkedonker naar Paramaribo. Over een lange spaarzaam verlichte weg ging de tocht richting de grote stad. De lucht was vol van nieuwe onbekende geuren en de wind waaide zwoel om ons heen. Langs de weg liepen mensen en dieren, die nauwelijks zichtbaar, rakelings gepasseerd werden door automobilisten. Het links rijden was een ervaring op zich. Meestal werd het midden van de weg opgezocht en werd, tot op het laatste moment, recht op de tegenligger afgekoerst. Gelukkig reed onze chauffeuse keurig en konden we ontspannen genieten van een bijzondere tocht. In de buurt van Paramaribo stad werd contact gezocht met Tjitra, zodat we elkaar op tijd bij onze bestemming zouden treffen. Aangekomen op de Stoelmanstraat 42 werden we door Tjitra hartelijk welkom geheten in Suriname. Ons onderkomen was een studentenhuis met 5 afzonderlijke kamers en een gemeenschappelijke keuken, douche en toilet. Een eenvoudige, maar prima accommodatie voor ons weekje. Een lekker glas koude cola leste onze eerste dorst en voordat we konden uitpakken waren we al op weg naar een restaurant in Blauwgrond om eens lekker te eten. Tja, want in Suriname vraagt men niet “Hoe is het weer?”, maar “Heb je al gegeten?” en niet te vergeten “No stress” en ook dat is even omschakelen.
Na het eten zijn we weer terug gegaan naar ons appartement, waar we nog even hebben nagepraat en kennis hebben gemaakt met onze buurvrouw Tante Ann. Van Tjitra hoorden we dat we de volgende middag om 15.00 uur welkom zouden zijn bij het kinderhuis Prasoro. Prasoro zou het zijn met 19 kinderen en vol verwachting klopte ons hart. Uiteindelijk lagen we om 04.00 uur Nederlandse tijd in bed.

Zondag 21 januari 2007

Ondanks het feit dat we konden uitslapen waren we behoorlijk vroeg wakker en viel de vermoeidheid alles mee. Tjitra had gezorgd voor de eerste boodschappen, zodat we samen een broodje konden smeren.
In de ochtend ontmoeten we Tante Ann, de buurvrouw, die ons en onze huisgenoot Renske op sleeptouw nam naar de Chinese en Surinaamse markt in de stad. Onze eerste indrukken van Paramaribo waren goed en al snel genoten we van de warme lucht vol met nieuwe kruidige geuren en de mooie koloniale huizen. De eerste foto’s werden gemaakt en een zakje bananenchips aangeschaft.

Tegen drieën kwam Tjitra voor rijden en vertrokken we, met apparatuur en een zak met ballonnen, naar de kinderen van Prasoro.
Prasoro is een kinderhuis, dat sinds juli 2006 zelfstandig is geworden. Voorheen hoorde dit huis bij de wereldwijde organisatie S.O.S. Kinderdorpen, maar nu dit niet meer het geval is zijn de middelen beperkt en is het prachtige complex aan het verpauperen.
Bij Prasoro werden we hartelijk, maar enigszins afwachtend ontvangen. Nadat de ballonnen waren uitgedeeld brak het ijs en hebben we nader met de kinderen kennis kunnen maken. Het foto’s maken was geen probleem en de kinderen vonden het prachtig om te poseren. Ze wilden steeds opnieuw op de foto, met broertjes en zusjes, met vrienden, met de hond etc. De kinderen maakten in 1e instantie een gezonde en vrolijke indruk op ons, echter al snel merkten wij dat dit slechts een dun laagje was. Aan het einde van de fotoshoot liet ik een paar foto’s van mijn thuis zien en vroeg een klein meisje ineens heel zacht of mijn papa thuis ook zijn kleren uit doet en dan bloot is. En daar zit je dan met je mond vol tanden, want je weet meteen wat ze bedoelt. Bij alle kinderen merkten we aan hun gedrag, soms geforceerde lachen en opmerkingen, dat deze kinderen stuk voor stuk veel meegemaakt hebben.

Bij Prasoro hebben de kinderen echter een goed plekje gevonden. Ze wonen in een huis met een huismoeder die, met beperkte middelen, probeert te zorgen voor de opvoeding, medische begeleiding, regulier schoolbezoek en de broodnodige vitamine A(andacht). De meeste kinderen hebben nog ouders, maar vanwege fysieke mishandeling, misbruik of drugsgebruik van de ouders zijn ze bij Prasoro geplaatst. Eens in de maand kunnen de ouders hun kinderen opzoeken, maar veelal gebeurd dit niet of ontaart dit in wangedrag van de ouders.

Na ruim een uur foto’s maken en rond dollen werden de kinderen moe en zijn we, na beloofd te hebben dat we zouden terug komen, weer naar het appartement vertrokken. Tijdens de rit terug waren we stil, geëmotioneerd en onder de indruk van wat we in zo’n korte tijd hadden meegemaakt.

Eenmaal weer thuis hebben we de foto’s direct op de laptop gezet en bekeken. Wat een mooie kindjes zijn het toch.

Maandag 22 januari 2007

In de ochtend kunnen we lekker uitslapen of zelf een beetje de buurt verkennen. De kinderen gaan tot ongeveer 14.00 uur naar school en hebben hierna veelal huiswerkbegeleiding. We zullen veel geduld moeten hebben deze week.

Vanmiddag gaan we voor het eerst naar ons tweede weeshuis Arya DeWaker. Tjitra komt ons om 13.00 uur halen, zodat we om 13.30 uur kunnen beginnen met onze fotoshoot. Na een snelle boterham en het pakken van onze spullen, in de auto en onderweg naar het weeshuis.
We zijn benieuwd en kunnen niet wachten om deze kinderen te ontmoeten. We hopen dat ons enthousiasme overslaat en we een gezellige middag zullen hebben.

Bij Arya De waker worden we niet echt met open armen ontvangen. Het huis doet aan als een kazerne en voor de slaapkamerramen zitten tralies. De kinderen slapen met meerdere kinderen in stapelbedden op een kamer. Het complex maakt geen verzorgde, maar wel een schone indruk. De kinderen zijn vriendelijk doch afwachtend en de leiding autoritair. Het wordt ons toegestaan foto’s te maken, maar enige structuur krijgen we niet voor elkaar. Al met al zijn we een half uur aan het fotograferen als de kinderen al weer naar binnen moeten. Jammer, maar zo werkt het voor ons niet. We uitten onze teleurstelling met Tjitra en zij beloofd contact op te zullen nemen met de directrice om voor de volgende keer betere afspraken te maken.

Teleurgesteld gaan we naar huis. Eenmaal in de Stoelmanstraat zetten we de foto’s weer op de laptop en gaan we boodschappen doen in de kleine supermarkt in de buurt. Ook bezoeken we het internet café voor wat contact met het thuisfront.

’s-Avonds eten we een boterhammetje, kijken we naar het Nederlandse journaal en gaan we op tijd slapen.

Dinsdag 23 januari 2007

De ochtend is wederom relaxt. Een beetje uitslapen, ontbijtje en wat prutsen op de laptop.
Rond elven komt Tjitra langs en verteld ze ons dat we vanmiddag bij het derde weeshuis Morgenstond terecht kunnen. We zijn erg benieuwd, maar enigszins op onze hoede na de teleurstelling van gisteren. Verder staat Morgenstond niet bekend om zijn goede situatie, dus zijn we erg benieuwd wat we aan zullen treffen.

Bij Morgenstond worden we vriendelijk ontvangen door Owen de huisvader. Owen woont in het huis met zijn vrouw en 3 bijna 4 eigen kinderen en iets meer dan 20 pleegkinderen. De omstandigheden zijn beduidend minder dan bij Prasoro en Arya De Waker. Het huis is slecht onderhouden en maakt een afgeleefde en onverzorgde indruk. De kinderen hebben geen ruimte om buiten te spelen en hangen doelloos rond op hun kamer of op het balkon. Tot overmaat van ramp is hun wasmachine kapot gegaan en moet alles nu gewassen worden met een geleende wasmachine. Geld voor een nieuwe is er niet.

De kinderen zijn wederom afwachtend, maar komen langzaam los als we complimentjes geven en met de ballonnen aan de slag gaan. Gitta’s Donald Duck imitatie haalt de laatste over de drempel en we kunnen lekker aan de slag. We maken veel foto’s, maar merken wel dat dit bezoek heel anders voelt dan bij Prasoro. Er hangt iets heel zwaars en onbestemds over ons bezoek. De kinderen zijn vrolijk, maar komen ook geforceerd over. Er is hier overduidelijk iets niet in de haak. Aangezien niet alle kinderen aanwezig zijn, spreken we af deze week nog een keer terug te komen.

In de taxi terug geeft Gitta aan het helemaal gehad te hebben en is duidelijk aangeslagen over de onbestemde sfeer die er hing. Ondanks alle emoties besluiten we voor Morgenstond een nieuwe wasmachine te kopen zodat het leven weer wat dragelijker wordt. Eenmaal thuis stelt Gitta voor om spontaan naar Prasoro te gaan zodat we onszelf weer wat op kunnen laden. Zo gezegd zo gedaan en nog diezelfde middag rijden we naar Prasoro waar we hartelijk worden onthaald door tante Trees een van de huismoeders.
Rond twee uur komen de kinderen uit school en zijn super blij dat ze ons weer zien. We worden geknuffeld en stralende toetjes maken ons duidelijk dat we erg welkom zijn. Abigail laat Gitta een stickertje van Barbie zien en vertelt dat ze graag een Barbie zou willen hebben. Gitta realiseert zich dat haar dochter wel 20 barbies heeft en samen besluiten we voor deze hartedieven een leuk, persoonlijk extraatje te kopen.
Als we net binnen zijn wordt duidelijk dat er vandaag moeders op bezoek komen. De moeder van Abigail, Dulci en Rodney komt vandaag langs met een nichtje. Moeder is drugsverslaafd, maar vandaag in goede doen. De kinderen zijn blij om haar te zien, maar haar kleine jongen moet het ontgelden. Ondeugend al hij soms is wordt hij in ons bijzijn hard afgestaft met een stok. Ons hart breekt als ze zonder naar hem om te kijken weer vertrekt. We troosten de kleine jongen en maken weer wat foto’s. Al met al is het toch een vrolijke middag. Wat een goed besluit om hier weer heen te gaan.
Na enige tijd nemen we afscheid en gaan we weer terug naar de Stoelmanstraat.

Woensdag 24 januari 2007

De ochtend begon als alle andere, rustig aan, ontbijten en wat rommelen op de laptop. Vandaag gaan we weer naar Arya De Waker. Om 14.00 uur zijn we welkom. Na de lunch komt Tjitra ons halen en rijden we naar het weeshuis. Eenmaal aangekomen blijkt al snel dat de directrice, met wie de afspraak gemaakt is niet aanwezig is. Na wat wachten moeten we tot de conclusie komen dat e.e.a. niet goed gecommuniceerd is en kunnen we onverrichter zake terug naar het logeerradres. Onderweg besluiten we nog wat te gaan eten en maken we kennis met heerlijke nieuwe gerechten. Al met al zijn we teleurgesteld in het verloop van de dag en realiseren we ons dat het een kwestie wordt van veel geduld hebben en hopen dat men dan bereid is mee te werken. Om toch nog iets zinnigs te doen besluiten we tegen de avond samen de stad in te gaan om wat foto’s te maken.

Donderdag 25 januari 2007

Aan het einde van een rustige ochtend belt Tjitra dat we om 16.00 uur terecht kunnen bij Morgenstond. Aangezien we nog de nodige tijd te doden hebben besluiten we te gaan winkelen voor de kinderen van Prasoro. We zijn zo hartelijk ontvangen, dat we besluiten voor deze kinderen iets extra’s te doen. Even voelt het niet eerlijk ten opzichte van de anderen, maar niets menselijks is ons vreemd en hoe lief ze allemaal ook zijn, deze groep heeft ons hart gestolen. Na de lunch gaan we op pad om voor ieder kind een persoonlijk cadeautje te kopen. Voor de jongens kopen we ballen en autootjes en voor de meisjes barbies en dagboekjes. Eenmaal thuis doen we nog wat boodschappen, zoeken we onze apperatuur bij elkaar en nemen de taxi naar weeshuis Morgenstond. We hebben cadeautjes meegenomen en hopen de kinderen hier mee te kunnen verrassen. Eenmaal aangekomen worden we hartelijk ontvangen. Aan een tafel in de keuken bekijk ik samen met enkele kinderen de foto’s van de vorige keer en fotografeert Gitta de kinderen ,die de vorige keer naar huiswerkbegeleiding waren. Aan het einde van de fotoshoot geven we aan nog een aardigheidje voor de kinderen te hebben meegenomen. Op dat moment slaat de stemming ineens om en verstrakken de gezichten. We proberen er wat van te maken door vrolijk te blijven, maar zijn enorm verrast dat ogenschijnlijk geen enkel kind blij is met het cadeau.
De vader van het huis reageert hier op niet zo’n subtiele wijze op en maakt het alleen maar erger. In de taxi naar huis proberen we te doorgronden wat er gebeurde, maar komen er niet uit. ’s-Avonds komt Tjitra met een aantal net aangekomen stagiares en een lading inpakpapier. Met elkaar eten we roti en  pakken we alle cadeau’s voor Prasoro in. Vervolgens gaan we lekker slapen.

Vrijdag 26 januari 2007

Vandaag wordt een drukke dag, maar we hebben er zin in. Na overleg met Gitta besluit ik voor Awinash van Prasoro een vogeltje te kopen. Awinash is een jongen van 15 jaar, die door de slechte leefomstandigheden waarin hij heeft verkeerd, een mentale en lichamelijke achterstand heeft opgelopen. Door de liefde en aandacht die hij krijgt bij Prasoro is hij helemaal opgebloeid. Awinash is gek op dieren en net die week was zijn vogel dood gegaan. Tja en wat doe je dan, dan koop je voor 10 SRD (€ 2,40) een nieuw vogeltje aan de overkant in de vogelwinkel. Nadat ik mijn keuze had bepaalt werd een deel van de vleugel met een huishoudschaar eraf geknipt en werd de vogel in een papierenzak met gaatjes geplaatst.

Vanmiddag hebben we om 16.00 uur onze tweede afspraak bij Arya DeWaker. We zijn enorm benieuwd hoe het dit keer zal gaan. We moeten nu echt tempo draaien willen we ons doel, het fotograferen van kinderen in drie weeshuizen, nog halen. We hebben een enorme hekel aan lopende band werk, maar het is niet anders. Gaan met die banaan, dus maar. Met onze apparatuur, de cadeaus voor Prasoro en de vogel gingen wij op weg.
In het weeshuis werden we hartelijk ontvangen en de kinderen waren blij dat we er waren want het was ook bezoekmiddag voor ouders en familie. Een van de begeleidsters zorgde er voor dat de jongens netjes in de rij gingen staan, zodat ze een voor een door ons gefotografeerd konden worden. Op zich ging dit prima, Gitta aan de ene kant en ik aan de andere kant van het speelterrein. Toen de meisjes aan de beurt waren ging het niet zo georganiseerd meer. Hopelijk hebben we alle meisjes kunnen fotograferen, maar ik denk dat dit misschien niet helemaal gelukt is. Doordat het familie middag was hebben we gelukkig ook nog wat familie portretten kunnen maken.
Eenmaal bij de auto wachtte ons een verrassing. De vogel was ontsnapt en zat op het gaspedaal. Tjitra wilde de vogel pakken en had hem vervolgens in haar vingers hangen. Na de jacht op de vogel en de nodige hilariteit reden we richting Prasoro.

Bij Prasoro zagen de kinderen ons al aankomen en kwamen direct kijken naar wat wij voor ze mee hadden genomen. Alle cadeaus vielen in goede aarde en kleine Abigail zei: “Maandag ben ik jarig en dan heb ik nu al zo’n mooi cadeau”  Na wat praten en spelen, was het tijd voor het afscheid. Moe, maar tevreden reden we weer naar de Stoelmanstraat.

Zaterdag 27 januari 2007

Vanmorgen zijn we om half acht, met tante Ann, vertrokken naar de boot die ons naar Braamspunt gaat brengen. Het is ruim een uur varen en onderweg hopen we dolfijnen te zien. Tjitra en Ann zijn erg betrokken en willen dat wij, naast onze zware taak, ook kunnen genieten van het mooie Suriname.
Eenmaal bij de boot ontmoeten we een aantal stagiaires die voor 4 a 5 maanden in Suriname zijn en stage lopen bij de verschillende weeshuizen. Aan boord blijkt dat Tjitra weer goed voor iedreen heeft gezorgd en drinken en lekkere hapjes heeft meegnomen. We laten het ons goed smaken. Na bijna een uur varen zien we heel even een paar dolfijnen, maar helaas niet meer dan een klein stukje. Jammer, maar het is niet anders. Bij Braamspunt, de monding van de Suriname rivier in de Atlantische oceaan, gaan we van boord en gaan we het strand verkennen. Het strand is mooi en wild. Veel mooie aangespoelde , kronkelige stokken, schelpen en in het water heel merkwaardige vissen. Een soort paling met heel bolle ogen, die bijna op het oppervlakte zwemmen. Naast wat vissershutten is hier niets te beleven en dit maakt deze plek juist zo aantrekkelijk, even weg uit de hectiek van de stad.

Eenmaal weer in de stad eten we met Tjitra ons laatste maal aan de oever van de Suriname rivier. Moksi Alessie met een heerlijk cola-tje. We geven Tjitra het geld voor de nieuwe wasmachine voor Morgenstond en rijden voor de laatste keer naar de Stoelmanstraat.

Eenmaal in de Stoelmanstraat was het koffers pakken en met onze lift, Iwan en Ine, naar J.A. Pengel Airport (Zanderij). Om 17.00 uur was het inchecken en wachten op de boardingcall. Helaas konden we niet naast elkaar zitten in het vliegtuig.

Zondag 28 januari 2007

Na een nachtvlucht van ruim 8 uur komen we aan op Schiphol en verlangen we er allebei naar onze man en kind in de armen te sluiten. Na geland te zijn om 8.30 uur duurt het nog tot 10.10 uur voordat we eindelijk de deur door kunnen. De 100% drugscontrole is debet aan de vertraging. Ons geduld wordt beloont en eindelijk zijn we thuis.