Woensdag 14 januari 2009

Het is nu twee en een halve week geleden dat de EO mijn belde. Ze hadden een jaar geleden al contact met me gezocht over de stichting.
Voor het programma Nederland Helpt zoeken ze Nederlanders die goeds in de wereld doen en wilden vragen of ik wilde meewerken aan het programma. Ik had helaas geen reis in de planning dus we zouden elkaar op de hoogte houden. Enkele keren belden ze me op om te vragen of er al wat op stapel stond, maar helaas. Ik heb ze nog geprobeerd te koppelen aan een andere fotografe, maar ja, als oprichtster van de stichting zou het verhaal om mij gaan. En zo kwam ik dan helaas ook niet eronder uit om eens vòòr de camera te komen, waar ik niet echt dol op ben. Maar het is voor het goede doel, dus even doorbijten.

Ze belden dus twee en een halve week geleden op. Ze gingen met stichting Gichon mee naar Wit Rusland. Deze stichting gaat naar een aantal kindertehuizen om kadodozen uit te delen die gezinnen hadden samengesteld in Nederland.  Als ik ook naar Wit Rusland kon, zouden ze in 1 reis twee programma’s kunnen maken.
Wat een kans! Meteen in mijn agenda gekeken en ik hoefde maar 2 afspreken te verzetten. Marc zat net weer tussen twee klussen in en kon dus de kids opvangen. Hij was ook meteen enthousiast voor de kans.

Ja en dan de details. Er waren twee weeshuizen. 1 voor kinderen tot 7 jaar (100-110 kinderen) en 1 van 7-17 jaar (110-120) kinderen. SLIK! Das veel, zelfs voor een week.  Een week? Nou dat was wel wat veel uit organisatorisch oogpunt van de EO en de tehuizen. Dus na veel heen en weer ge-mail (2 dagen? 4 dagen?) konden we gelukkig toch geregeld krijgen dat ik daar 4 dagen terecht kon. De filmploeg zal echter korter blijven. Dat wordt een marathon! En welk tehuis moest ik nu kiezen?
Mijn hart gaat uit naar de kleintjes, maar ja, dat lag nog wat politiek gevoeliger dan het andere tehuis.
Na een telefoontje met Erik jager van stichting Gichon werd ik al wat wijzer. Het blijft een moeilijke keuze, maar gezien de korte tijd die ik heb om het project te laten slagen, heb ik toch gekozen voor de oudere kinderen. Zij kunnen mij tenslotte ook helpen met fotograferen.

Pas afgelopen donderdag kwam de reis Ok. En toen maar snel alles regelen. Als eerste een mailtje naar vrienden en bekenden om te vragen of ze een oud digitaal fototoestel hadden die ik kon meenemen. Marc Lubbers, mijn website designer, kwam als eerste met een camera! Wow, dat ging snel! En snel erna kwam er een mailtje van mijn vader dat zij een bedrag ter beschikking stelden voor het aanschaffen van cameraatjes!! Dubbel wow! Zo was dat gedeelte al snel geregeld. Samen gingen we snel op zoek op marktplaats om goedkope cameraatjes te vinden en dat was binnen een dag geregeld.
Ik heb 5 cameraatjes voor de kinderen om mee aan de slag te gaan en hoop ook dat er een paar handige kids zijn die op de laptop kunnen werken en zo aan de slag te gaan met het sorteren van de foto’s. Meestal vinden ze dat heel erg leuk om te doen.

Nee, ik ben niet meer bang om vòòr de camera te staan. Mijn grootste bibbers zijn nu of het me lukt zo’n groot aantal kinderen in zo’n korte tijd vast te leggen. Indonesië met 60 kids was al een hele klus. Normaal gaan we uit van zo’n 40-50 kids in een week verblijf en nu is het het dubbele aantal kids in de helft van de tijd EN er reist ook nog eens geen assistente mee!
Nog steeds ga ik ervan uit dat het allemaal goed komt en toe nu toe gaat dat ook steeds. Natuurlijk zullen er kinks in de kabel komen, zoals mijn visum dat anderhalve dag voor vertrek niet juist bleek te zijn en nog binnen een dag weer geregeld moest worden. Veel positieve gedachtes de lucht in gestuurd en het werkte weer ?
Ik heb totaal geen idee waar ik in terecht kom en dat is waarschijnlijk maar goed ook, dan sta ik helemaal open voor wat op me af komt. Mijn verblijf is geregeld. Ik verblijf bij een gastgezin en wordt opgehaald door de dochter van George, (George is iemand met best wat aanzien daar). Mij is verteld dat zij ook fotografie als hobby heeft en engels praat, dus de rit van 300 km van Minsk naar Kobrin zal vast gezellig zijn.
Misschien kan ik alvast erachter komen waar het geld dat mijn buurt had ingezameld het best aan besteed kan worden.
Ja, dat was ook wat…Kwam ik zaterdag thuis, zegt Marc dat ik even wat promo-materiaal van de stichting moet geven aan Tim en Bas van het blok waar wij wonen. Zij gingen een koek en zopie organiseren voor het goede doel, mijn doel! Wat enorm lief. Veel mensen uit de buurt hielpen mee. De voorraad slonk snel en men kwam van alle kanten deze aanvullen, melk, schnapsies.

Het was ouderwets gezellig bij ons voor de deur op de plas. De hele buurt kwam weer samen en het leek in de koude buitenlucht wel zomer! “Leuke” après ski achtige muziek klonk door de CD speler en de dochter van Tim, Floor, nam geregeld het heft in handen om door de megafoon de schaatsers toe te roepen, dat er heerlijke chocomelk en soep was. Mensen waren erg enthousiast over het initiatief. Zelfs wandelaars stopten even voor een bakkie!
S avonds in het donker ging de gezelligheid nog door. Na twee dagen hadden ze 225 euro opgehaald. Een prachtig bedrag, waarvoor bedankt, buurtjes!

Het inchecken op Schiphol verliep ook vlotjes. Mijn weegschaal thuis bleek echter weer een stuk positiever dan de weegschaal op Schiphol. Voor mijn gewicht te weten is dat erg fijn, maar als de koffer daardoor “ietsjes” te zwaar uitkomt (26,5kg) dan wordt het toch wel weer even heeeeeel lief kijken.
De bagage zat natuurlijk helemaal vol met spullen voor de kids en het gastgezin. Ik moest wat snoep overhevelen naar de handbagage, die al in gewicht rond de 15 kg zat (alle camera’s enzo) en toen mocht alles gelukkig mee.

De vluchten gingen soepel en bij aankomst in Minsk stond George op me te wachten. Niet zijn dochter dus.
De reis naar Kobrin was lang, Een rustige rechte 4-baansweg van 300 km. Gelukkig was George een aangename gesprekspartner en ik heb me niet verveeld. Ik weet nu veel meer over het land, de politiek en de kids in het tehuis. De meeste kids zijn door mishandeling en alcoholgebruik van ouders daar geplaatst. Onderweg mijn eerste Russische maaltijd gegeten. (gewoon even op de snelweg draaien als het restaurant aan de andere kant van de weg staat) Maar goed dat ik een vertaler bij me had anders had ik niet geweten wat ik had besteld. Het werd aardappelkoekjes (Ze zijn dol op aardappelen hier) en een salade van kip en ananas. George raadde me aan geen kraanwater te drinken, dus dat wordt weer flessen. George is een bezig baasje, zijn telefoon stond ook niet stil. Op een gegeven moment kwam er iemand van de andere rijrichting aan, die papieren voor hem had. Geen punt, je zet de auto dan gewoon langs de snelweg en steekt even over. Iets wat in Nederland alleen een konijn aandurft (en meestal zonder succes).

Ik verblijf bij zijn dochter Kassiya, 17 jaar en net 4 maanden geleden getrouwd. Leuk mens en praat redelijk Engels. Prima huis, erg warm binnen. Vanavond meteen al geskyped met het huisfront. Dat is namelijk 1 van de belangrijkste zaken hier, internet op orde en skypen. Skype is namelijk zo goed beveiligd dat het niet kan worden afgeluisterd of gedecodeerd. Handig in dit land is mij verteld.

Donderdag 15 jan 2009

S morgens gingen we eerst met de mensen van Stichting Gichon naar de loods van George om de pakketten voor de kinderen op te halen. Het ging allemaal niet zo snel mede door de opnames die ook tussendoor moesten worden gemaakt van Erik (st. Gichon). Uiteindelijk waren we pas zo rond 12.00 uur in het tehuis, tot toch wel grote teleurstelling van de dames (van de stichting) die het uitdelen van de pakketten verzorgden. Ze hadden ook nog een leuke middag gepland. Al gauw merkten we de Nederlandse “ik regel het wel even” mentaliteit een Nederlandse mentaliteit is, niet een Russische.

Naast dat de communicatie moeilijk loopt, verloopt alles in het tehuis ook het liefst via een strak regime. Ik had het gevoel dat de leidsters ons toch wel een beetje lastig vonden. Ik kon in ieder geval zo wel bij het uitdelen van de pakketten van iedereen een gezichtsfoto maken, van de klas een groeps foto en soms nog een foto van het uitpakken. Zo dat was dan meteen een goede start. Wat me opviel was dat het echt een enorm complex was! Echt ongelofelijk! De kinderen sliepen met 2 of 3 op een kamer. In het tehuis zit namelijk ook de school. Het lijkt wel meer een internaat. Op ede foto’s zie je ook maar 1 vleugel!

Ik zag het heel even niet meer zitten in zo’n grote ruimte, de kinderen konden echt overal zitten. Er was niet echt een ruimte waar ze nou lekker relaxed konden samenkomen (die ruimtes waren op slot). Ik maakte dus maar veel foto’s in de gangen.

S middags was het mijn beurt om voor de camera te staan. Dat voelde niet echt natuurlijk aan. Ik vroeg (via vertaling) aan een paar kleinere kindjes of ze me hun kamer wilden laten zien en dat vonden ze leuk. Natuurlijk had ik ook even een emotioneel moment en sta ik waarschijnlijk helemaal op mijn lelijkst op de film. Ach, het is voor het goede doel. Gelukkig volgen ze me maar kort en doen ze de rest in Nederland. Dan heb ik de komende dagen mijn handen vrij.

De pakketten werden door de jongere kinderen het leukst ontvangen. Veel blije gezichten. De oudere kinderen wilden de pakketten niet in ons bijzijn openen. Waar we ontzettend om moesten lachen is dat toen we de klas uitliepen achter ons collectief gescheur hoorden. Toen we snel om de hoek keken, stopten ze weer acuut en keken ons aan zo van: wij hebben niets gedaan hoor. Later begrepen wij dat dit ook kwam doordat ze bang waren dat het weer zou worden afgepakt, wat in het verleden nogal eens gebeurd schijnt te zijn. Nadat alle pakketten waren uitgedeeld wilden de dames van Gichon nog een spelletjesmiddag houden voor de kids, maar helaas bleek daar niet veel tijd meer voor mogelijk te zijn. Stipt om 5 uur moesten de kids weer naar de klas tot half 8.
Het feestje was toen net losgekomen. De Gichon dames hadden werkelijk bergen snoep met zich mee en dat was hun avondmaal denk ik, want ik heb ze niet zien eten, dus dat gedeelte mis ik nog. Ikzelf heb vandaag ook amper gegeten en gedronken. Gelukkig hadden de Gichon dames nog wat krentenbollen in de auto en wat water en had ik nog een sultana in mijn tas. Samen met wat pepernoten was dat mijn maal.
S morgens brood gegeten dat zo oud was dat wij het 2 dagen eerder al aan de eendjes hadden gegeven. Maar goed, het vult. Dagelijkse kost hier.

Met een aantal meiden uit het tehuis heb ik ondertussen ook de eerste foto’s uitgezocht, dat word nog een hele klus. En aangezien de mogelijkheden om te fotograferen erg kort zijn, wordt het even zoeken, hoe ik het voor elkaar ga krijgen.
Communicatie blijft moeilijk. Ook met vertaling kom ik er steeds niet achter hoe hun dagindeling is en wanneer ik wat kan doen. Het blijft veel meevaren op de stroom en af en toe toch even mijn eisen stellen. Ze (tehuis en organisatie ter plekke) hebben geen idee hoeveel tijd ik nodig heb om het voor elkaar te krijgen.
Ik begrijp nu dat de oudere kinderen ook op zaterdag naar school gaan, voor zondag weet ik het nog niet. Ondertussen wordt mij gevraagd door Kassiya of ik ook nog op de bruiloft van een vriendin kan komen foto’s maken.
Het is veel langs elkaar heen praten en direct een antwoord op een vraag komt er niet. Een vaak gehoord antwoord is; we will OK en we see, it will be OK en vervolgens hoor je niets meer en kun je het weer vragen. Gooooooo with the flooooooow, Kitty….In Indonesië was dat net even wat relaxter, als het vervoer wat we voor 09.00 uur hadden geregeld om 11.00 pas kwam, hadden we wel even lekker 2 uur in de zon op het stoepje kunnen zitten.

S avonds naar een restaurant geweest, heerlijk, een volle buik en drinken, dan zakt mijn hoofdpijn ook meteen weg door tekort aan vocht en suikers. Ik vroeg George nog even waar het geld dat ik met de koek en zopie had meegekregen het best aan besteed was en dat wist hij niet 1,2,3. Misschien als ik morgen in het andere tehuis ben geweest dat ik zelf kan zien wat er nodig is. In het tehuis van de grotere kinderen kan ik niet zo ontdekken wat er mist. Ze hebben het best goed en zijn nu al heel verwend met de pakketten en de bergen snoep.

Vrijdag 16 januari 2009

Vanmorgen moesten we vroeg op om naar George te gaan voor het ontbijt. Vervolgens daar een uur wachten en daarna moest alles snel snel…
Ik ging weer met de anderen mee naar het tehuis is Kobrin waar de kleinere kinderen zitten. Aangezien er even geen chauf voor het busjes was, heb ik die taak maar op me genomen. Voorzichtig met de koppeling werd me gezegd, die was al zo vaak kapot gegaan want was van plastic!
In het weeshuis daar zijn de kinderen veel kleiner dan voor hoe ze (er bij ons) uitzien.
Ik heb van iedereen een gezichtsfoto gemaakt en wat foto’s tijdens het uitpakken van de kado’s en uitdelen van het snoep. Dat was zo een aandoenlijk gezicht. Ze krijgen zo goed als nooit snoep, dus dat was graaien. Met twee handjes vol snoep werd het ene snoepje na de andere uitgepakt. Die lopen vanmiddag te stuiteren van een suikerpiek! Het uitpakken van de kado’s was ook heel schattig. Ze keken bij elkaar in de dozen en pakten van elkaar en gaven elkaar. Ze zijn zoooo schattig, die kleintjes, je zou ze zo willen meenemen. Van 1 meisje die ik hielp met uitpakken kreeg ik zelfs spontaan een flinke knuffel, heerlijk. Helaas stonden de leidsters alles vanaf de zijkant te bekijken. Hulp kwam er niet van ze, dus hielpen wij ze met uitpakken. Waarschijnlijk was de enorme puinhoop aan pakpapier en verpakkingen te veel voor ze ?

Het tehuis zelf is heel goed geregeld. Niets te vergelijken met de tehuizen in Afrika of oriënt. Ook weer een kast van een tehuis voor ongeveer 110 kids. In Afrika zouden ze in zo’n complex wel 1000 kinderen kunnen hebben. Het doet weinig onder aan onze opvang. Die is natuurlijk een stuk moderner, maar aan speelgoed geen tekort. Als ik het goed hoorde was het eten wel erg magertjes…Verder was er een sportzaal en muziekzaal, zelfs een peuterbad. Helaas kon die niet worden gebruikt want er was geen filter, die kostte ongeveer 400 euro. Ik vertelde de andere Nederlanders dat ik al geld had mee gekregen van mijn buurt en spontaan werd er van alles bij elkaar gelegd om zo aan het benodigde geld te kunnen komen. Buiten het terrein hebben ze een enorm speelveld met toestellen.
Eigenlijk viel het dus heel erg mee wat ik aantrof. Ik had iets veel ergers verwacht. Maar ja, ik ben dan ook Afrika en Azië gewend.

In de middag weer terug naar het huis van George, gelunched en daar zit ik nu te wachten tot Kassiya en Peter weer terugkomen zodat ik terug kan gaan naar Devin. Helaas is het al half drie en ze zijn er nog steeds niet. Om 3 uur gaat school uit en kan ik aan de slag tot 17.00 uur, dus maar heel beperkte tijd. Ik moet vandaag echt de cameraatjes aan de kids uitdelen, anders zie ik niet hoe ik genoeg foto’s ga krijgen van elk kind. Het wordt echt nog een hele klus, want het sorteren moet ook nog gebeuren.

Na even Kassiya gebeld te hebben bleek dat het nog wel anderhalf uur kon duren voordat ze hier zou zijn. Dan had het dus geen zin meer om naar het tehuis te gaan. Dus heb ik de andere dochter Marta gevraagd of zij de weg wist. Ik kon tenslotte het busje rijden. Na wat uitleg was het goed en gingen we op pad.
In het tehuis aangekomen werd ik aan alle kanten al begroet. Mooi, het contact gaat al soepeler. Eerst weer even bij de directrice melden en dan aan de slag. Ik deelde de cameraatjes uit. Sommigen wilden niet of vonden het maar gek, maar uiteindelijk had ik “kandidaten” gevonden. Ik fotografeerde dus maar weer om me heen en al gauw ontstond er een groepje jongens dat er schik in kreeg. Vervolgens grote pret, want ze namen me overal mee naartoe om foto’s te nemen. Naar de kamers van de meiden, de eetzaal, gingen zelf lekker gek doen, kortom het liep gesmeerd! Grote lol. Wel regelmatig afkeurende blikken van de leraressen want we waren natuurlijk best wel luidruchtig en lacherig. Een jongen (Sergei) wierp zich zelf op als tassendrager. Ik kon dus heerlijk mijn gang gaan.
Daarna de foto’s op de computer en met een stuk of 7 kids om me heen verder met sorteren. Ik had 1 jongen mijn spiegelreflex gegeven om ook wat foto’s te maken en dat ging prima.

Nadat Marta het schoolschema voor zaterdag had gevraagd, gingen we tegen 6-en weer terug. Het was ondertussen donker geworden en het sneeuwde, dus dat werd extreem rijden voor me met mijn nachtblindheid…In een vreemd land, met vreemde taal, op vreemde weg, in vreemde auto, in het donker, met sneeuw….MAAR, ik had al met Marta gekletst over dingen gewoon doen en kunnen en we zeiden dat we “can do women” (we-kunnen-het-vrouwen) waren, dus dit konden we ook! Met een gangetje van 60km reden we keurig weer terug. Natuurlijk moest Peter, de man van Kassiya, vreselijk lachen om mijn "vrouwelijke” rijstijl. Hij rijdt immers gewoon 100 over die weg, iets waar ik s morgens overigens flinke hartkloppingen van kreeg.

S avonds hadden Kassiya en haar gezin een visite en of ik meewilde, maar ik heb werk te doen en ben dus heerlijk alleen achter gebleven om aan de slag te gaan met sorteren van de foto’s. Dat gaat best goed.

Zaterdag 17 januari 2009

Vroeg op. Peter moest naar een trouwerij en moest de auto wisselen bij George. Om 7 uur waren we er al en was er nog niemand op. Ze waren immers erg laat (3-4 uur) thuis gekomen van de visite. Dus ik werd daar achtergelaten en iedereen sliep nog. Alleen Marta heeft even bij me gezeten bij het ontbijt en ging toen ook weer slapen. Ik dus maar aan de slag met het sorteren van de foto’s. Rond half 11 kwam er wat leven in het huis. Weer eten (erg lekker allemaal) en om 12 uur waren we in het tehuis. De kids stonden alweer op de uitkijk, dus ik voelde me helemaal welkom.

Ik ben in een klaslokaal gaan zitten en was erg nieuwsgierig naar de foto’s die de kinderen hadden gemaakt. Al snel was er aanloop. Ik vroeg een paar meiden of ze me konden helpen met het sorteren van de foto’s. Fotonummers opschrijven met de namen erachter. Dat wilden ze graag doen.
De eerste cameraatjes kwamen binnen. Natuurlijk veel van dezelfde foto’s en veel onscherp, maar leuk te zien wat ze hadden uitgevreten! 1 jongen had een heleboel anderen slapend gefotografeerd, dat was erg lachen. Batterijtjes werden verwisseld en ze konden weer aan de slag. Dat gaat goed, zo kom ik wel aan de foto’s. Ondertussen liep ik weer met Marta door het gebouw om wat plaatjes te pikken. De laptop in het klaslokaal achter laten voelde vertrouwd. Soms moet je even loslaten en vertrouwen. Ook vandaag wilden sommigen weer dat ik mee ging om ze vast te leggen. Kreeg te horen dat ze me aardig vonden, wilden met me op de foto en ik kreeg snoepjes en drinken ? Ik werd goed verzorgd. Rond 2 uur kwam een streng kijkende directrice het lokaal inlopen. Een aantal moest het eten op tafel zetten. Dus daar ook even kijken, maar daar fotograferen vonden de meesten niet leuk en giechelend wendden zij hun gezichten af

Toen kregen wij van de assistent directie de uitnodiging ook te eten. Nou had ik veel gegeten bij George thuis en ik had al even gekeken hoe het eruit zag, dus Marta en ik keken elkaar aan hoe we fijntjes konden weigeren, Maar nee, dat lukte niet, dat was toch een beetje een belediging, dus dan maar even “doorbijten”. Het smaakte verder goed, alleen was het koud. Soep, puree met varkensvlees erover en iets van pompoen/courgette dat smaakte als augurk. Dat was wel lekker. Ook de sap (zelfgemaakte appelsap) was prima.

Daarna hoorde we dat er s avonds nog disco zou zijn, dus we wilden wel blijven. De hele middag gewerkt met sorteren en fotokaarten verwisselen. Helaas was er 1 camera gevallen (althans, dat begreep ik) op de lens en die was kapot. Nou wist ik dat die lens al erg los zat, dat was me al opgevallen, dus het zal wel zo gebeurd zijn. Jammer, het was een goede camera. Hij was niet meer te repareren. Alle cameraatjes weer ingenomen.

Ik weer op zoek gegaan naar de kleine kids, maar kon ze weer niet vinden. Ze zeiden dat ze sliepen, maar na een paar uur zag ik ze lopen, maar ja, toen gingen ze slapen, huh? Ik begrijp het niet meer.

De disco was een beetje een flop. Het aansluiten van de muziek liep niet helemaal soepeltjes, maar het lukte uiteindelijk. Helaas was het te donker voor mijn camera om te focussen, dus kon ik daar weinig doen.
S avonds weer aan de slag om alle opgeschreven nummers te sorteren in de mappen.

Zondag 18 januari 2009

Zo, vandaag kon ik “rustig” (rustig door met sorteren) aandoen. Het was wel even afwachten hoe mijn schema van vandaag zou lopen. Dat hing af van hoe laat de trein naar Minsk zou gaan.
Om half 12 was ik weer in het weeshuis, nu met Kassiya, want Marta had bandrepetitie, dus kon niet mee, tot haar grote teleurstelling. Ze had het erg naar haar zin en ze had ook goede aansluiting met de kids. Ze is dan ook een heerlijk enthousiast persoon. Ik kon het goed met haar vinden, ook al is ze pas 16 jaar.
Er zijn een aantal kids die nog weinig foto’s hebben dus die moest ik vinden. 1 cameraatje uitgedeeld en de persoon opdracht gegeven ze te vinden ? Natuurlijk ging die persoon meer met zichzelf en zijn vrienden aan de slag!

Weer meiden sorteren voor me.

Eindelijk de kleintjes ook gevonden. Vooral de meisjes waren heel blij ons te zien en we kregen meteen lekkere knuffeltjes. Wat een schatjes!

Daarna naar de sporthal (oud houten geschilderde vloer en tig lagen verf op de muren) waar een paar jonge jongens gingen voetballen. Een mooie fotogelegenheid. Er zitten een paar talentjes tussen!
Bij de sporthal waren ook fitnessapparaten voor de oudere kids. Dat was lachen, zulke oude spullen!

Om twee uur heb ik alles ingepakt. Ik kan wel doorgaan om te proberen nog meer foto’s van de kids te maken die nog niet genoeg hebben, maar daar heb ik toch echt meer tijd voor nodig. Vooral omdat er vandaag weer kinderen terugkwamen van een verblijf in het buitenland bij een gastgezin. Die zag ik vandaag dus voor het eerst en daar heb ik dus ook weinig foto’s van. Helaas. Op dit moment moet ik genoegen nemen met goed is goed genoeg. Met meer tijd had ik wel goed kunnen uitzoeken of elk kind genoeg foto’s heeft, maar dat kan nu gewoon niet in zo’n korte tijd met zoveel kids in zo’n groot gebouw. Als ik over een maand of drie terug ga om de boekjes te geven kan ik alsnog aan de slag voor degenen die nog niet genoeg hebben. Bovendien is het dan lente en hoop ik dat ze meer buiten zijn. Ze hebben genoeg de ruimte om buiten te spelen, dus daar kijk ik naar uit. Misschien kan ik het in een schoolvakantie plannen, dan kunnen mijn kids mee.

In het huis van George werd mij gevraagd of ik foto’s kon maken van zijn kids, ala Kitty. Tja, daar heb je een studio voor nodig en die werd acuut gemaakt. Maar ja, geen goede belichting en mooie witte achtergrond, dus dat ging niet lukken. Jammer, want Simona, de jongste van 4 had er echt zin in. Ze deed het superleuk.

Om 18.00 uur ging mijn trein naar Minsk waar George me zou opwachten. De treinreis (4 uur lang, 300 km) kostte….schrik niet, 7 euro!! En wel de duurste klasse natuurlijk. Helemaal top. De trein had prachtige rode gordijnen en liefelijke bloemetjesvitrage…hahaha. De banken (tevens bedden) waren ongemakkelijk, maar met een kussen goed te doen. De stewardess sprak geen Engels, maar gelukkig zat er in mijn coupé een zakenman die een paar woorden Engels sprak, dus die heeft me maar geholpen om het kopje thee te betalen door het geld uit te zoeken wat ik te voorschijn haalde. Lekker hulpeloos.
In Minsk heeft George me na een ritje door de hoofdstraat (wat een enorme gebouwen) naar het hotel gebracht en daar zit ik nu. Alles eenvoudig, maar netjes en het is wel een “top” hotel voor 83 euro.

Maandag 19 januari 2009

Vandaag naar huis. Na het ontbijt nog even een rondje buiten gelopen en Minsk bij daglicht ziet er een stuk ongezelliger uit dan in het donker met alle lichtjes. Op zoek naar een winkel, eens kijken hoe dat hier gaat. Dat was nog niet zo makkelijk. Pas toen George me kwam ophalen en mij de winkels liet zien, was het: ahhhh daar zijn ze, daar was ik al langsgelopen, maar het was niet opgevallen! Geen uitnodigende etalages zoals in Nederland, maar een deur en ver erachter begint de winkel. Ik heb het idee dat het een kantoorpand is geweest waar ze een winkel in hebben gezet.
Minsk is pas na de 2e wereldoorlog opgebouwd, want het was zo goed als verwoest. De gebouwen zijn allemaal enorm groot, dat vond ik wel opvallend. Maar ook het vele beton en weinig glas. Veel ruimte voor alles, groot park. Voor mijn gevoel blijft het gewoon een stad. Zet mij maar in het binnenland…

Al met al is het een waardevolle reis geweest. Dat deze twee tehuizen het best goed geregeld hebben komt vast doordat ze gesteund worden door het lokale bedrijfsleven en helpende Nederlanders.
Wat ik erg jammer vind is dat ik geen tijd heb gehad om eens rustig met de kids te gaan zitten. In een week is daar meestal de tijd voor om eens te babbelen of een middag iets anders leuks te doen. Nu was het van ‘s morgens tot ‘s avonds laat fotograferen en sorteren van de foto’s. Het is me in ieder geval gelukt om voor (bijna alle) de kids genoeg foto’s te maken voor hun albums. Mede dankzij de meegenomen fototoestellen en de hulp van de kids bij het sorteren.
Ik ben nieuwsgierig hoe het er over 3 maanden uitziet als ik terug ga in de lente. Dan heb ik in ieder geval tijd om een rustig met de kids te zitten.